Radiodakı "Axşam görüşləri"nin növbəti saylarından biri mənim köhnə dostum Etibar Babayevə həsr olunacaq.

Etibarla biz hələ 1970-ci illərin ortalarında Azərbaycan televiziyasında verilişlər apardığımız çağlardan dostuq və səmimi münasibətlərimiz bu yarım əsrdən artıq dövrdə bir an belə soyumayıb.

Etibar arxada qalan onillər boyu həmişə Vətənə, dövlətə, millətə sədaqət və ləyaqətlə xidmət edib.

Onun publisistikamız və jurnalistikamız qarşısında əməkləri də ən yüksək təqdirlərə layiqdir.

Spase telekanalı Etibarın rəhbərliyi dönəmində "qızıl dövrü"nü yaşayıb və Azərbaycan televiziyalarının önündə gedənlərdən olub.

Türkiyə ilə Azərbaycan qardaşlığından hamımız danılşırıq. Ancaq istənilən qardaşlığın, yoldaşlığın həqiqi, dərk edilmiş məhəbbətə çevrilməsi üçün ən əvvəl bir-birini gərəyincə tanımaq gərəkdir. Etibarın bircə "Nəğməli-sözlü İstanbul" verilişlər silsiləsi Türkiyəni bizə (elə türkiyəlilərin özlərinə də) daha yaxından tanımağa, daha məhrəmliklə duymağa və daha dərindən sevməyə geniş üfüqlər açdı.

Etibarın atası, gözəl şairimiz Adil Babayev insafsızca qısa ömür yaşayıb.

Etibarın bir etibarlılığı da Adil Babayevin adını və xatirəsini yaşatmaq yolunda ardıcıl səyləridir.

Və bu, yalnız bir övladın doğma insanın xatirəsinə sayğısı deyil, həm də ədəbiyyatımıza, mədəniyyətimizə xidmətdir.

Etibarla əslində şənbə, ya bazar günü görüşərək veriliş üçün söhbətimizi yazmaq istəyirdim. Ancaq dedi ki, o günləri anama həsr edirəm, bağda onun yanında oluram, başqa gün seçək.

Etibarən anasına nəvazişli incə münasibəti, hədsiz qayğıkeşliyi, pərvanə kimi onun başına dolanması məni həmişə riqqətə gətirir.

Gülnar xanım artıq 90-ını arxada qoyub və bu yaşında da gümrah, aydın düşüncəli, qonaqqarşılayabilən, nikbin olmasının əsas səbəblərindən biri də ona qanad verən övlad məhəbbətidir!

Mənim Etibara ən böyük arzumdur ki, hələ çox-çox illər boyu Gülnar xanımın pişvazında dursun, Gülnar xanımın şəfqətini duysun və beləcə, bir-birlərinə ilham verərək gözəl günlər içində yaşasınlar!