O müstəsna insanla mən hər gün görüşürəm.

Məcazi mənada yox, elə bu sözün birbaşa anlamında.

Yalnız ona görə yox ki, daim köhnəlməz sözləri dilimdə, qələmimdədir, təkcə ona görə yox ki, düçüncəsinin tərzi, yaşadığı hisslər həmişə içərimdədir, həm də ona görə ki, bir vaxtlar o dahinin baxdığı saata hər gün mən də baxa bilirəm, bir zamanlar onun barmaqlarının toxunaraq həzin sədalar çıxardığı kamançanı elə onun doğma əllərinə toxunurmuş kimi sığallaya bilirəm.

Nizami muzeyində Mirzə Cəlildən qalan yadigarlardan onun mənzilini canlandırmışam.

Bir tərəfdə ustadın arxasında əyləşdiyi, qonaqlarıyla dərdləşdiyi, üzərində yemək yediyi, çay içdiyi masa, qələmi, dəftəri, eynəyi, çırağı...

Əşya insandan daha çox yaşayır. Mirzə Cəlililin sağlığında necəydilərsə, eləcə də qalırlar. Uzaq başı vaxt ötdükcə bir qədər köhnəliblər. Onların sahibisə lap çoxdan yoxdur. Di gəl, Canlı Mirzə Cəlillə, Həmidə xanımla hər gün birgə olmuş bu saxlancların böyründə dayananda elə bil o əziz insanların hənirini hiss edirsən, sanki indi asta addımlarla qonşu otaqdan buraya keçəcəklər...

Mirzə Cəlil və silahdaşlarının şah əsəri “Molla Nəsrəddin” dərgisinin 120 yaşı tamam olur.