Hərçənd bu bir həqiqətdir ki, böyüklük elə ondan aralandıqca daha aydın görünər. Lakin misilsiz Heydər Əliyev bu cəhətdən də müstəsna idi ki, onun ucalığı, əsl böyüklüyü daha çox yaxınlaşdqıca daha artıq dərk edilirdi.

Zaman və məkanca o nadir şəxsiyyətə yaxın olmuşlar bu təmasların qiymətini və əvəzsizliyini vaxt ötdükcə daha çox anlayırlar.

Onunla birgəliyin hər anı tarix idi.

Uzun illər boyu böyük Heydər Əliyevin şəxsi fotoqrafı olmuş köhnə dostum Rafiq Bağırov bu axşam mənə nadir bir foto göndərdi.

Rafiqin arxivinə mən yaxşı bələdəm. Amma bu fotonu görməmişdim.

1996-cı ilin 10 oktyabrı.

Növbəti xarici səfərlərimizdən biridir.

Xəyalən qayıtdım o günə və həmin anlar bütün ayrıntıları ilə yaddaşımda dirildi.

Bənzərsiz Heydər Əliyev bütün başqa məziyyətlərindən əlavə həm də çox şux, iti sözlü bir insan idi.

Hər səfər gedişində havaya qalxandan təqribən 1 saat sonra təyyarənin bu başından o başınacan irəliləyər, bircə-bircə özüylə səfərə apardıqlarına yanaşar, hərə ilə qısaca söhbətləşərdi.

Adətən də belə ayaqüstü səmimi ünsiyyətlər xoş zarafatlarsız ötüşmədi. Nə deyirdisə də hamısında tarix vardı.

Elə bu an da həmin məqamlardan biridir.

İnşallah, bu yaxınlarda o cür tarixi anlardan da bir yazı yazarıq.

 

 © Bütün hüquqlar qorunur. Xəbərlərdən istifadə edərkən www.nizamimuseum.az saytına istinad zəruridir.