Mayın 30-u səhərində görkəmli Azərbycan ədibi və böyük ziyalımız Çingiz Abdullayev dünyanın müxtəlif ölkələrində və dillərində nəşr edilmiş silsilə kitablarından ibarət bir möhtəşəm sərgi ilə millətə "Sabahın xeyir!" deyir.

Möhtəşəmdir ki, ona görə ki, ədəbiyyatımız var olandan heç bir qələm sahibimizə bunca nəhəng coğrafiyada dünyanı fəth etmək nəsib olmayıb.

Əlbəttə, Çingizin bu misilsiz uğurla fəxr etmək haqqı var!

Ancaq Çingiz Abdullayevdən daha əvvəl bu nailiyyətlə Azərbaycan, bütün xalqımız iftixar duymalıdır.

Çünki bu ədəbi zəfər adı və soyadı azərbaycanlı, atası və anası, tamam nəsli azərbaycanlı olan, dünyanın məhz azərbaycanlı nasir kimi tanıdığı, bütün varlığıyla bu yurda, bu dövlətə, bu xalqa bağlı və sadiq bir parlaq Vətən övladına məxsusdur və təbii ki, millətin adına yazılan müvəffəqiyyətdir.

Çingiz Abdullayev Yer üzünün hər nöqtəsindən görünən dünya hadisəsidir və bu sevimli hadisəni dünyaya bəxş edən Azərbaycandır!

Bunca müstəsna tarixi mənası olan bir milət hadisəsinə öyünməmək, dünyanın uca tutduğu bir doğma İMZAyla qürur duymamaq rəvadırmı?

Çingizin qazandığı bu fərəhləndirici üstünlyün ilk səbəbi söz yoix, ona Allahın nəsib etdiyi fitri istedaddır. Lakin Çingiz Abdullayevin yüksəlməyi bacardığı belə bir zirvəyə çatmaqçün istedad azdır. Həmin istedada əlavə olunan usanmaz zəhmətkeşlik, ömür boyu oxumaq, öyrənmək, ev kitabxanasındakı dünya ədəbiyyatı incilərinin hər birini dəfələrlə mütaliə edərək canına hopdurmaq, bu yaşa çatandan sonra da mənzilində hər gün əlinin altında, gözünün qabağında evinin bir sakini kimi bu kitabın da yer almasıyla qürrələnmək keyfiyyətləri olmasaydı, Pərvərdigarın səxavətlə qismət etdiyi istedad sonadək açılmazdı.

İstedad, bu istedada əlavə edilən biliklər, bunun da üstündə qələmin fəhləsi olmaq qabiliyyəti də Çüngizin ayrılmaz yol yoldaşına çevrilməsydi, çatılmış zirvələr xəyal olaraq qalardı.

Köhnə deyişlə hər dəfə "qələm sahibi" yazsam da, qələmi lap çoxdan bilgisayara dəyişmişik.

Və indi xeyli uzaqda qalmış 1990-cı illərin ortalarında, bir xarici səfər əsnasında təyyarədə işləməkdə olan Çingizin daim yanında gəzdirdiyi bilgisayarı görəndə rəhmim gəlmişdi.

Çingizə yox, az qala sutkada 15-16 saat Çingizin barmaqları altında olan bilgisayara.

Çingizin dünyaya belə bənzərsiz çıxışının səbəblərindən biri də onun geniş yayılmış dünya dillərindən birində yazmasıdır.

İngiliscə, fransızca, rusca və bu qəbil geniş yayılmış və artıq mükəmməl tərcümə məktəbləri və ənənələri olan dillərdən birində yaratmadan belə müddətdə bu qədər çox dilə tərcümə edilmək mümkün olmazdı.

Neyləmək ki, insana həsəd də, qibtə də xas olan mərəzlərdir və bu naqisliklər dünyanın hər yerində, tarixin hər dövründə olub.

Elə bizdə də az deyil. Çingizə qibtə edənləri, hətta lap çox məşhurlarımızın arasında da görmüşəm.

Hətta bəzən ehtiraslar elə coşub ki, hətta onun yazdığı janra da həmlə ediblər.

Ancaq heç istəməzdim ki, millətimin balalarında paxıllıq, gözügötürməməzlik kimi xəstəliklər olun.

Axı ha özünü öldür, heç nə dəyişməyəcək, zirvədəki zirvədə qalacaq!

Axı istedadı verən Tanrıdır!

O, bir ayrısını yox, Çingizi seçibsə, Onun məntiqinə qarşı getməyə nə haqqımız var?!

Bir də ha qibtə edirsən et, ha dodaq büzürsən büz, Çingiz o ucalığından zərrəcə enən deyil axı!

Yazacaq, yaradacaq, sabahlarda bu gün bizə təqdim etdiyi tablonu bir az da əlvanlaşdıracaq, həmin sıradakı cildlər də, dillər də, ölkələr də artacaq.

Böyük uğurlara, parlaq olanlara, istedadın təntənəsinə sevinməyi bacaraq.

Bunlara darılan əslində özünü incidir, öz içərisindəki hisi-pası artırır.

Sevinənin, fəxr edənin isə işığı artır.

İşığımızı artıraq!

Azərbaycanımızın Çingizinin, dünyanın Çingizinin bizə sevincini qismət etdiyi İftixar Tablosuna - planetimiz boyu milyonların əllərində gəzən kitablar qatarına ürəkdən fərəhlənək