Hidayət Orucov kim idi, necə insandı sualına onu ömründə bircə dəfə də görməmiş olan istənilən kəs cavab axtarmaq istəsə, o qiymətli şəxsiyyətlə əbədi ayrılığın acı xəbərinin yayıldığı ilk saatlardan haqqında ən müxtəlif imzaların sarsılmış, təəssüf dolu, kədər saçan yazılarını oxusa mətləbi anlayacaq.

Hidayət saf, dürüst, əqidəli, millətini, yurdunu və dövlətini sevən və əlbəttə ki, istedadlı insandı.

Lap cavan vaxtlarından göz qabağında, seçilənlərdən olmuşdu.

Elə ilk gəncliyindən də bir ailənin, bir nəslin övladı olmaq çərçivəsindən çıxaraq millət üçün çalışmaq yolunu tutmuşdu, axıracan həmin yolun sadiq yolçusu oldu, millət təəssübkeşliyi qələmində də, fəaliyyətlərində də həmişə ön sırada dayandı.

Hidayət insanlarla, hgadisələrlə dolu bir ömür yaşadı, böyük sevincləri, dərin dərdləri də oldu. Ancaq nə həyatın nəvazişləri və zərbələri, nə kökündən fərqli ictimai-siyasi mühitlərdə ötən ömür illəri onun mahiyyətini dəyişə bildi.

Zahiri ucalıq ona Pərvərdigarın verdiyi idi. Ancaq daxili ucalığa sahib olmaq və həmin yüksəkliyi sonacan qoruyub-saxlamaq gücü gərək insanın özündə ola.

Söz yox, onu da insana Allah verir. Amma bu keyfiyyəti hifz edə bilmək fürsətini bir ömür imtahanı kimi İlahi bəndənin özünə etibar edir.

Kimlərsə bu sınaqdan üzüağ çıxır və Hidayət kimi dünyadan hər kəsin rəğbət və rəhmətlərini qazanaraq gedir, kimlərsə də yolun hansı hissəsindəsə büdrəyir, dönüb başqa adam olur.

40 ildən artıq sürən dostluğumuz və mehriban təmaslarımız əsnasında onu həmişə daşıdığı təmizlik, düzlük, səmimiyyət ülgülərinə sadiq gördüm.

Ən son söhbətimiz 1 ay bundan qabaq oldu. Telefonla danışdıq, görüşməli idik. Doktorantlarımdan birinə verdiyim mövzu üzrə Hidayətin həyatı da, yaradıcılığı da də ən mühüm qaynaqlardan biri idi.

Söz verdi ki, lap bu yaxınlarda hökmən gələcək, mənimlə də görüşəcək, doktorantımızı da maraqlandıran bütün suallara cavab verəcək.

Biz Hidayət müəllimlə danışanda bütün deyilənləri o anda otağımda olan doktorant da eşidirdi və gözləri gülürdü ki, görüş lap yaxınlarda baş tutacaq.

Fəqət nə acı ki, həmişə sözündə dəqiq, vədlərində doğruçu olan Hidayət bu əhdinə vəfa etmədi.

Haqqında yazdığı min atlıdan biri kimi əbədilik köçüb getdi.

Ancaq yaddaşlarda, ürəklərdə, tariximizdə, ədəbiyyatımızda elə pozulmaz iz qoydu ki, çapıb getmiş min və min-min atlıdan fərqli olaraq o, heç vaxt üfüqlərə qovuşub itməyəcək, heç vaxt unudulmayacaq, həmişə qayıdacaq.

Elə bütün ayrılıqların və ölümlərin acığına həmin qayıdışlardan birinə indi mən vasitəçi oluram.

2019-cu ilin avqustu idi.

Əyləşmişdik mənim otağımda və Azərbaycanın qiymətli bir vətənpərvəri İsrafil Məmmədov haqqında danışırdıq.

Bizim Hidayət məllimlə lentlərin pozulmaz yaddaşında qalan çox belə söhbətlərimiz qalır. Ancaq illər öncəki daha bir uzun söhbətimizdən ayırdığım bu qısa parçada da əziz Hidayət bütün gözəlliyi ilə görünür.

…Ruh adamıydın, ruhun həmişə şad olsun qardaş!