Əziz Amin müəllimin vəfatı xəbəri məni çox kədərləndirdi.

Yaxşı insanların, faydalıların, cəmiyyətə gərək olanların, yerini bir başqasının tutması çətin olanların hər birinin əbədi gedişi o insanın bizə nə qədər yaxınlığından asılı olmayaraq yandırandır.

Axı mühit hamımızındır.

Amin Novruzov kimi insanlar mühitimizin saf havasını yaradırlar, onların gedişi ilə, vaxt ötdükcə bulaşıqlaşmağa daha çox mail olan mühit daha da rəngsizləşir.

Amin daxildən gələn tərbiyəlilik, nəzakət, ziyalılıq daşıyıcısı, səmimi, qılıqlı insandı.

Bir neçə il əvvəl dəyərli sənətkarımız və dostumuz Rafiq Qənbərovla birgə yazdıqları, redaktorunun və önsözünün müəllifinin mən olduğum foto sənətinin tarixi və incəliklərinə həsr edilən "Fotokompozisya" kitabının nəşrə hazırlanması ərəfəsindəki mütəmadi ünsiyyətlərimiz əsnasında Amin müəllimi bir çox təkrarsız məziyyətləri ilə kəşf etdim.

O, yüksək peşəkarlığa malik kinooperator idi.

Fitri istedadı, məxsusi görmək və anı tutmaq qabiliyyəti öz yerində, amma Amin müəllim həm də yaxşı məktəb keçmişdi, mükəmməl təhsil almışdı.

Çox bahalı kameraya sahiblik də, özəl studiyanın yiyəsi olmaq da, özünü bilən, üstün hesab etmək də asandır.

Necə ki, indi bir çoxları edir.

Ancaq Amin Novruzov kimi sənətkar və üstəgəl, böyük hərflə insan olmaqçün Allahın sənə lütfkarlıqla istedad bağışlaması və ömrün boyu usanmadan çalışmaq təpəri gərəkdir.

Amin Novruzov dünyada iz qoyub gedən xoşbəxtlərdəndir.

Bu işıqlı iz onun yaratdığı filmlər və tanıyanların, sevənlərin hafizəsində həmişəlik qalacaq mehriban, nurlu, doğma surətidir.

Amini həmişə içərimdə az əvvəl itirdiyimiz digər dostumuz və unudulmaz sənətkar Tofiq Mirzəyevlə eyniləşdirirdim - zahirən də, ruhən də bir-birlərinə çox bənzəyirdilər.

Xeyli müddət idi görüşmürdük. Bir neçə dəfə Rafiq Qəmbərovdan soruşmuşdum ki, niyə Amin müəllimdən səs gəlmir. Söyləmişdi ki, mən də maraqlanmışam, nəsə xəstədir, müalicədədir.

Beləcə, bu səhərlər belə acı xəbər gəldi.

Dostlardan soraqlaşdım ki, necə, harda vidalaşaq, dedilər ki, artıq Güzdəkdə dəfn də ediblər, bazar ertəsi, kinostudiyanın yaxınlığındakı bir mərasim evində üç mərasimi olacaq.

Dəyərli bir sənətkar getdi, molla məzarı başında yaxşı-yaman Yasin oxudu, gələnlər Fatihə verdilər, bununla da hər şey bitdi.

Ancaq gərək belə olmasın axı!

Yasin də öz yerində, Fatihə də. Elin adətidir Quran da tapşırsınlar. Ancaq gedən sənətkardır axı!

Belə adamlar yalnız mollanınkı deyil, ən azı onlarla vida günündə, məzarları başında ruhlarını demirəm Yasindən daha şox, fəqət heç olmazsa o qədər şad edə biləcək sözlər də söylənməlidir.

Olan oldu.

Heç olmazsa vida mərasimi üçün köhnə hüsnündən və qaynar həyatından daha əsər-əlamət qalmamış kinostudiyaya yaxın bir yerdəki mərasim evi seçilib.

Bu da təsəllimiz...

...Amin Novruzovdan Azərbaycan insanına miras qalan filmlərdən biri "Arxada qalmış gələcək" adlanır.

Adətən və zahirən geridə qalan keçmişdir.

Amma yox!

İnsan yaşadığı ömür ərzində öz sabahı, olmayacağı günlər üçün təməl hazırlayır.

Yəni sənin gələcəyin keçmişinin içində qurulur.

Sevimli Amin müəllim yaşadığı, artıq keçmiş olan illər boyunca olmayacağı sabahlarda sevgi və ehturamla anılmaq haqqı qazanıb.

Bir ömür üçün bundan artıq nə qazanc olar?!

 

Akademik Rafael Hüseynov

© Bütün hüquqlar qorunur. Xəbərlərdən istifadə edərkən www.nizamimuseum.az saytına istinad zəruridir.